Pokémon kaarten verzamelen: wat ik heb geleerd na 25 jaar sparen

Hoe het allemaal begon

Man, ik weet het nog precies – zomer '99, moest iets van 9 jaar zijn geweest. Stond bij Bart Smit (bestaat dat nog?) en zag die felgekleurde pakjes liggen. Wist eigenlijk niet eens wat het was, maar die Pikachu op de verpakking... mijn moeder zuchtte toen ik vroeg of ik zo'n pakje mocht. "Weer zo'n rage zeker?"

Thuis dat ding opengemaakt en BAM – glimmende Machamp. Had geen idee dat het zeldzaam was of zo, vond het gewoon vet cool. Die kaart heb ik trouwens nog steeds, al zit er inmiddels een flinke kreuk in van al het "spelen" ermee.

Sindsdien ben ik eigenlijk nooit gestopt. Soms wat minder actief (vooral tijdens m'n studentenjaren toen bier belangrijker was), maar die fascinatie is gebleven. Nu, 25 jaar later, heb ik een hele kamer vol met mappen, dozen en sealed producten. M'n vriendin vindt het soms wat veel, maar hey – er zijn ergere hobby's toch?

Waarom dit spul zo verslavend is

Pokémon kaarten zijn gewoon... bijzonder. Niet alleen vanwege nostalgie (al speelt dat zeker mee), maar er zit echt iets magisch aan het openmaken van pakjes. Die spanning vlak voordat je de foil ziet... dat gevoel krijg ik nog steeds.

En dan die illustraties! Sommige kaarten zijn gewoon kleine kunstwerkjes. Ik heb laatst een Japanse Eevee-kaart gekocht puur voor het artwork – speelt voor geen meter, maar hangt nu ingelijst op m'n bureau.

Wat ook cool is: de community. Online forums, lokale toernooien, ruiltreffs... er is altijd wel iemand die net zo gek is als jij. Vorige maand nog een gast ontmoet die al z'n spaargeld in Charizards stopt. Compleet gestoord natuurlijk, maar wel respect.

Sets die ik door de jaren heen heb verzameld

Oké, even een overzichtje van wat er allemaal is uitgebracht. Ik ga niet alle sets opnoemen (daar hebben we de hele dag niet voor), maar hier zijn de belangrijkste:

Base Set – de absolute classic. Iedereen kent die Charizard wel. Ik heb er drie, waarvan eentje in redelijke staat. Gekocht voor 50 euro in 2015... nu is ie een veelvoud waard.

Jungle en Fossil – kwamen er vrij snel achteraan. Fossil heeft die vette Lapras, Jungle die Flareon die ik maar niet kon krijgen destijds.

Team Rocket – donkere Pokémon, heel anders dan normaal. Die Dark Charizard is nog steeds een van m'n favorieten.

Dan kreeg je later de Neo-sets (Genesis, Discovery, etc.) met de tweede generatie. Lugia, Ho-Oh, alle Johto-Pokémon. Discovery is ondergewaardeerd vind ik – veel mooie kaarten.

De EX-series (Ruby & Sapphire era) was heftig anders. Ineens hele grote Pokémon op kaarten, veel specialere effecten. Toen begon het verzamelen echt serieus te worden.

Diamond & Pearl was een wat rommelige periode moet ik zeggen. Te veel sets, te snel achter elkaar. Wel mooie kaarten hoor, maar overzicht raak je kwijt.

Black & White bracht weer wat rust. En die full art kaarten... damn. Ik heb een full art N die ik voor geen goud wegdoe.

XY-era had die mega-evoluties. Cool concept, al vond ik sommige ontwerpen wat overdreven. Evolutions uit 2016 was pure nostalgie – remakes van Base Set kaarten met moderne printkwaliteit.

Sun & Moon – Alola-regio, GX-kaarten, rainbow rares. Hier werd het verzamelen echt duur. Die Hidden Fates set... man, wat heb ik daar geld aan uitgegeven.

En nu hebben we Sword & Shield gehad (die Evolving Skies met al die Eeveelution alternate arts... prachtig spul) en zijn we bij Scarlet & Violet. Die nieuwe ex-kaarten zien er sick uit, moet ik toegeven.

Japanse kaarten: een andere wereld

Ergens rond 2010 ontdekte ik Japanse kaarten en dat was een game changer. Ten eerste: de kwaliteit is gewoon beter. Scherpere prints, mooiere kleuren, kaarten voelen steviger aan. Geen idee waarom, maar het is echt zo.

Tweede punt: ze krijgen sets die wij nooit zien. Die Shiny Star V van een paar jaar geleden... holy shit, wat een mooie kaarten. En dan heb je nog van die gekke promo's – Pikachu in Mario-outfit, McDonald's collaboraties, Pokémon Center exclusives. Sommige krijg je alleen als je in Japan een bioscoopkaartje laat zien of zo. Totaal gestoord systeem, maar wel uniek.

Nadeel: kopen uit Japan is altijd een beetje gokken. Shipping duurt lang, douane kan zeuren, en als er iets mis is met je bestelling ben je verder van huis. Maar als het goed gaat... man, die pakketjes uit Japan voelen altijd als Kerstmis.

Prijstechnisch zijn Japanse kaarten vaak voordeliger. Waar je hier 5 euro betaalt voor een booster, krijg je in Japan vaak meer kaarten voor minder geld. En de hit-rates zijn beter ook. Japanse sets zijn kleiner, dus je hebt sneller je rare kaarten compleet.

Wat ik heb geleerd in 25 jaar verzamelen

Na een kwart eeuw Pokémon kaarten heb ik wel wat wijsheid opgedaan:

Focus is key. In het begin wilde ik alles hebben. Resultaat: een rommelige collectie zonder echte richting. Nu richt ik me vooral op vintage kaarten (Base Set tot Neo), wat Japanse exclusives en kaarten met bijzondere verhalen. Veel relaxter.

Bewaren is een vak op zich. Eerste jaren gooide ik alles gewoon in een schoenendoos. Slecht idee. Nu gebruik ik penny sleeves, toploaders, en bewaar alles in climate-controlled ruimtes. Klinkt overdreven, maar kaarten kunnen echt kapot gaan door vocht of temperatuurwisselingen.

Condition matters HARD. Een Charizard in mint condition kan 1000 euro waard zijn, diezelfde kaart met een kreukje misschien 50. Leer herkennen wat Near Mint betekent versus Lightly Played. En wees eerlijk tegen jezelf – die kaart die jij "Near Mint" noemt is waarschijnlijk Moderately Played.

Sealed stuff is goud waard. Die boosterbox die ik in 2005 voor 80 euro kocht en nooit heb opengemaakt? Nu 2000+ euro waard. Pijnlijk dat ik er maar eentje had. Als je het geld hebt: koop sealed, leg het weg, vergeet het voor 10 jaar.

Misprints zijn interesting. Heb een Pikachu met verkeerde kleuren uit een fabrieksdrukfout. Eerst dacht ik: waardeloze kaart. Blijkt nu best gewild te zijn onder verzamelaars. Niet alles wat "fout" lijkt is waardeloos.

Grading is een dingetje. PSA, BGS, CGC – ze kunnen je kaarten officieel beoordelen en in plastic hokjes stoppen. Verhoogt de waarde, maar kost ook geld en tijd. En eerlijk: sommige kaarten zien er best sad uit in zo'n plastic gevangenis.

Vertrouw je dealer. Nepkaarten zijn echt een probleem. Vooral online, vooral uit China. Als iets te mooi lijkt om waar te zijn, is het dat waarschijnlijk ook. Koop bij bekende shops, check reviews, en leer hoe je fakes herkent.

Japanese cards zijn underrated. Goedkoper, mooier, exclusiever. Als je toch kaarten koopt voor de kunst en niet om te spelen, waarom dan niet Japans?

It's a marathon, not a sprint. Die kaart die je per se wilt hebben maar te duur vindt? Wacht een paar maanden. Prijzen fluctueren constant. Geduld bespaart geld.

Have fun with it. Klinkt cliché, maar verzamelen moet leuk blijven. Als je alleen maar aan geld denkt, wordt het meer investeren dan hobby. En dan mis je het punt een beetje.

Waar ik tegenwoordig koop

Door de jaren heen hebben we gemerkt dat fysieke winkels vaak wat duurder zijn. Je kunt de kaarten daar wel in het echt bekijken, maar online shoppen is meestal voordeliger – mits je bij een betrouwbare partij bestelt.

Bij Pokekaartjes.nl ben je aan het juiste adres. Wij zijn een Nederlandse webshop gespecialiseerd in Pokémon-kaarten, inclusief Japanse exclusives. Misschien niet altijd de allergoedkoopste, maar wel eerlijk, snel en betrouwbaar. En gaat er toch iets mis? Dan staan wij gewoon in het Nederlands voor je klaar. Wel zo prettig.

En dan heb je nog lokale kaartenshops, speelgoedwinkels die nog oude stock hebben, tweedehands beurzen... overal kun je wel iets vinden als je goed zoekt.

Waarom ik nog steeds verzamel

Mensen vragen me wel eens waarom ik op m'n leeftijd nog steeds kaartjes koop. Eerlijk antwoord: omdat het nog steeds leuk is. Die rush als je een mooie kaart vindt, het sociale aspect, de nostalgie, het artwork... en ja, ook een beetje de investering.

Maar vooral: het houdt me verbonden met een deel van mezelf dat nog steeds 9 jaar is en voor het eerst die glimmende Machamp zag. In een wereld die vaak best zwaar is, is het fijn om iets te hebben dat gewoon simpelweg blijdschap brengt.

Plus, als de wereld naar de klote gaat, kan ik altijd nog m'n Charizards verkopen en emigreren naar een tropisch eiland. Dat is toch een soort van pensioenplan?

En nu?

Als je dit leest en denkt: "Misschien moet ik ook maar eens beginnen" – doe het. Start klein, leer onderweg, maak fouten (iedereen doet dat), en bouw langzaam iets op waar je trots op bent.

En als je al verzamelt: respect. We zijn een rare club, maar wel een leuke. Ergens is er altijd wel iemand die net zo opgewonden wordt van een holografische Gyarados als jij.

Pokémon kaarten verzamelen is meer dan karton sparen. Het is herinneringen koesteren, kunstwerken waarderen, en af en toe dat kind in jezelf de baas laten zijn.

En dat is eigenlijk best healthy, toch?